Asbest

De kamer is in duisternis gehuld
de verpleging breekt de stilte
in het bed een grauw aangezicht
vergeeld verkankerd stil aan 't sterven
verlicht door een straaltje zonnelicht
grote ogen kijken me aan
en de kleurloze vale mond zegt mij
welliswaar met een traan
dat het weldra beter zal gaan
en die sterke armen van welleer
hebben zelfs de kracht niet meer
zich te vereffen tot een groet
ge weet niet eens dat ge sterven moet
ach vriend ik sta versteld
van zoveel doodsgeweld
die dat ziekenbed uitstraalde
en dat jij moet doorstaan
ik hoop in stilte dat het vlug mag gaan
terwijl ik kijk door het ziekenhuis raam...

Vandaag luiden de klokken van de dood
dat doen ze al eeuwen elke dag telkens weer
uw sterven was moedig en groot
ge vroeg zelfs de laatste sacramenten aan de heer
en traag ging de stoet naar het dodenveld
voetstappen roefelden over de kasseien
en de doodsklokken luiden weer
om je laatste tocht te begeleiden
en ik vroeg mij af of God wel echt bestaat
en waarom hij zoveel mensenlijven doet lijden
maar hij sprak vertoornd tot mijn hart en ziel
Het is mijn menselijke schepping zelf
die zich ten onder laat gaan
want al wat ik creéerde
hebben ze zelf naar de kloten gedaan...

William Elskens 2006